Bob de Wilde 20 april 1924 - 14 mei 2018


Toespraak Ron Blom van het Henk Sneevliet Herdenkingscomité bij de
afscheidsbijeenkomst in de aula van Crematorium Westerveld te Driehuis.


Ik wil hier enkele dingen met jullie delen in nagedachtenis aan Bob de
Wilde. Ik heb Bob vooral leren kennen bij het onderzoek in verband met het
boek Een banier waar geen smet op rust. De geschiedenis van het trotskisme
in Nederland. Een project waaraan ik samenwerkte met een ander lid van het
Sneevliet Herdenkingscomité Bart van der Steen. Wij mochten Bob vaak
verwelkomen bij de jaarlijkse Sneevliet herdenkingsbijeenkomsten in april.
Ook dit jaar nog. Maar zoals op de rouwkaart te lezen is, de spirit was er
nog wel, maar het lichaam wilde niet meer.


Bob's vader, Gerrit de Wilde, was een leidende revolutionair van de groep
Bolsjewiki-Leninisten, de eerste trotskistische groep in Nederland. Gerrit
en zijn vrouw Irene waren door gesprekken met een voor Hitler gevluchte
Duitse politiek activist overtuigd geraakt van het gelijk van Leo Trotski,
die eerder met Henk Sneevliet gebroken had. Het waren ook weer politieke
meningsverschillen die er toe leidden dat zijn vader in 1939 bedankte voor
het lidmaatschap van de GBL. Het zou niet verhinderen dat hij opgepakt
werd door de nazi's.


Na de oorlog sloot Gerrit zich weer aan bij de nieuwe Revolutionair
Communistische Partij (RCP). Dat deed hij samen met zijn zoon Bob. Bob had
een half jaar eerder, na de terugkeer van zijn vader uit Dachau, een
exemplaar van Het Communistisch Manifest in handen gedrukt gekregen.
Afgaande op de rouwkaart van Bob schuilde er nog een knap tekenaar in
vader Gerrit.


Bob ging met zoals dat heette de Nederlandse sectie van de trotskistische
Vierde Internationale de sociaal-democratische Partij van de Arbeid in om
daar de linkervleugel te versterken. Begin jaren zestig onderging de
sectie een traumatische scheuring. Bob bleef samen met geestverwanten
achter in de sociaal-democratie om daar de oppositie te versterken en
verliet de Vierde Internationale. Sal Santen voerde de trotskisten aan die
meer mogelijkheden buiten de PvdA zagen.


Bob zou echter geen gearriveerde brave reformist worden. In de PvdA bleef
hij samen met anderen een oppositietijdschrift uitgeven en organiseerden
ze een groot aantal bijeenkomsten. Ook gaven ze de aanzet tot nieuwe
groepen en organisaties zoals de Socialistisch Jeugd, die begin jaren
zestig een belangrijke rol zouden spelen in de jongerenrevolte. Steeds zou
Bob binnen de PvdA aan de linkerkant blijven staan en bleef trouw aan zijn
idealen en solidair met vervolgden en onderdrukten. Ongetwijfeld
geïnspireerd door de in Het Communistisch Manifest vervatte hoop op een
nieuwe maatschappij waarin de vrije ontwikkeling van ieder de voorwaarde
is voor de vrije ontwikkeling van allen.


Later toen Bob bevriend raakte met Ellen Santen worstelde zij met hoe dit
aan haar vader te vertellen. Hou zou hij reageren op haar omgang met een
vroegere politieke tegenstander binnen de trotskistische beweging? Sal
antwoordde haar geruststellend: 'Het is een goede vent. Ik ben blij voor
je'.


Namens het Sneevliet herdenkingscomité wil ik Ellen en de andere
nabestaanden veel sterkte wensen bij het dragen van het verlies van 'die
goede vent' Bob.